Archive for the ‘God’ Category

h1

the bell

8 January 2008

THE BELL
I KNOW WHO I AM
I am God’s child (John 1:12)
I am Christ’s friend (John 15:15)
I am united with the Lord(1 Cor. 6:17)
I am bought with a price(1 Cor. 6:19-20)
I am a saint (set apart for God). (Eph. 1:1)
I am a personal witness of Christ (Acts 1:8)
I am the salt & light of the earth (Matt.5:13-14)
I am a member of the body of Christ(1 Cor 12:27)
I am free forever from condemnation ( Rom. 8: 1-2)
I am a citizen of Heaven. I am significant ( Phil.3:20)
I am free from any charge against me (Rom. 8:31-34)
I am a minister of reconciliation for God(2 Cor.5:17-21)
I have access to God through the Holy Spirit (Eph. 2:18)
I am seated with Christ in the heavenly realms (Eph. 2:6)
I cannot be separated from the love of God(Rom.8:35- 39)
I am established, anointed, sealed by God (2 Cor.1:21-22)
I am assured all things work together for good (Rom. 8: 28)
I have been chosen and appointed to bear fruit (John 15:16)
I may approach God with freedom and confidence (Eph. 3: 12)
I can do all things through Christ who strengthens me (Phil. 4:13)
I am the branch of the true vine, a channel of His life (John 15: 1-5)
I am God’s temple (1 Cor. 3: 16). I am complete in Christ (Col. 2: 10)
I am hidden with Christ in God (Col. 3:3). I have been justified (Romans 5:1)
I am God’s co-worker (1 Cor. 3:9; 2 Cor 6:1). I am God’s workmanship( Eph. 2:10)
I am confident that the good works God has begun in me will be perfected (Phil 1: 5)
I have been redeemed and forgiven (Col. 1:14). I have been adopted as God’s child(Eph 1:5)
I belong to God
Do you know
who you
are!?Keep this bell ringing…
“The LORD bless you and keep you;
the LORD make His face shine upon you
and be gracious to you;
the LORD turn His face toward you
and give you peace.”
Numbers 6:24-26 – a forwarded email from a buddy

Advertisements
h1

roasted manok

26 December 2007

Dave sent this to our friends back home. Naka-CC din ako at mga kaibigan namin sa cell group sa FCCD (Filipino Christian Church of Dubai) dito sa dubai.
To say that my heart was tied into knots and that I was deeply touched by his letter is an understatement.
Sobrang malungkot yung pasko namin pero ang diwa nito ay hindi dapat mawala anuman ang sitwasyon o kalagayan namin noon.

     

   This a December 25 email. Im at work today. I wasn’t able to open my emails for almost 2 weeks, napaka busy talaga sa work, kahit ngaun dapat off ako, pinapasok pa din ako kc may tatapusin daw, kaya lng until this time di pa sya (boss) pumapasok sa office.

Anyway, miss ko na ang Pasko sa pinas, kahapon nga eh buong araw akong nasa labas ng office, nag punta sa apat na malls sa Dubai para mag collect ng natapos naming promos, 8 am kami nagsimula, 9pm na ko nakauwi…nakakapagod…. but Christmas is still Christmas, it doesnt change its meaning kahit anung bagay ang naranasan ko, sabi nga ng kanta “tuloy-tuloy pa rin ang pasko”. Kumain kmi ng pritong isda na hiningi ni Ice sa kasama nmin sa bahay, di pa kasi kmi nakapamimili, wala pang katapusan pero di ako nakuntento, kinalkal ko ang wallet ko at bumili kmi ng walang kamatayan roasted chicken (dahil roasted chicken lagi ang inuulam namin kapag hindi nakakaluto sa gabi galing sa trabaho), kinain namin ang kalahati at binaon ung kalahati, may laman man o wala ang hapag kainan Pasko pa din ito, di kayang pantayan ang tunay na diwa at halaga nito.

     Habang pauwi ako kagabi mula sa nakakapagod na trabaho outside ng office nmin, as I walk on the street before I got a ride back home… I looked up and talk to God…. Merry Christmas po Panginoon….salamat sa lahat ng bagay na ipanagkaloob nyo sa araw na ito. Inaalala ko ang dakilang araw ng inyong kapanganakan Panginoong Hesus…mahal na mahal ko po Kayo…. As I pray these things tears slowly flow down from my eyes… I was great to greet the Creator of this universe a merry Christmas…

Soon I’ll be back to my beloved country, my friends, home church and family…
Missing you all this Christmas…

Dave

h1

There is None Like You

13 December 2007

Thanksgiving and praises…

Ang post na ito ay gagamitin ko upang pasalamatan ang Lord sa mga bagong bagay at masasayang kaganapan sa buhay ko nitong mga nagdaang araw.

Salamat unang una sa Lord sa isang buhay ng taong nakinig sa akin at siya kong pinagsabihan, pangalawa kay chris, ng mga ‘deepest darkest secrets ko’.haha! Alam mo na kung sino ka, at gusto ko lang sabihin sa ‘yo kung mababasa mo ito, na I greatly appreciate your open mindedness. Salamat at hindi mo ko hinusgahan at tiwala ako na safe ang mga secrets na ‘yon sa ‘yo.

Continue to pray for me. Thanks for the friendship.

Pangalawa, praises and honor unto God sa bagong work dito sa GN. I am really happy with my current job.
Perfect in every aspect.
Buti na lang alam ng Panginoon ano exactly yung laman ng puso ko.

Panginoon ng aking buhay…Salamat po.

Pangatlo, salamat sa Panginoon for continuously healing some areas of my life.
May song akong alam na ang title ay ‘Binabago mo ako araw-araw’. Ganyang ganyan ang nangyayari sa akin ngayon. At ang sarap magbago, though hindi siya madali, pero kapag nakikita mo yung bunga ng pagbabagong iyon kagaya ng pagkakaroon ng karagdagang saya, healed relationship, blessings, peace… lalo kang maiinspire magbago.

Maiisip niyo siguro…kuuu… si Ice naman, masyadong ispiritwal!
Ang masasabi ko lang dyan eh, ok lang.
Ano naman masama sa pagiging ispiritwal?
Maganda nga iyon.
You’re always looking forward to something to be thankful for.
And it’s always uplifting that all of that blessings will bring back ALL the glory to God.

Sa buhay ko, sa lahat ng natanggap ko, hindi iyon dahil sa maganda ako (chenez!), mabait (isang malaking jowk..haha!) at matalino ay sus! loko lang) ako, kundi higit sa anupamang reason, I received these things because God, my Lord, Savior, friend, Dad, wants everything that’s best for His children. And He will provide those according to His riches and glory.

At kahit hindi Niya i-provide yung mga bagay the way I expected it to be, I’ll still sing praises unto Him.
Because the deepest joy and purpose of my life I found in Him.
Kumbaga, lahat ng mga nangyayari ngayon sa buhay ko na sobrang saya, it’s a BIG bonus from God.

Ang sarap talagang gunitain kung gaano kabuti ang Panginoon.

Hep! Kung naiinip na kayo at gusto nyo nang mag ALT + TAB papunta sa ibang window, pakinggan niyo muna ito.

There is none like You
No one else can touch my heart like You do
I could search for all eternity long
And find there is none like You

Your mercy flows like a river wide
And healing comes from Your hands
Suffering children are safe in Your arms
There is none like You

h1

Faith is being sure of what we hope for and certain of what we do not see (Heb11:1)

5 December 2007

Maraming pwedeng mangyari sa isang araw.

Katulad na lang kahapon.
Umaga, on the way ang tech crew, ang marketing manager at ako syempre, ang dakilang alalay ng lahat,
sa isang Delegation/ Conference sa Ras al Khaimah. Ito ay para i-persuade ang mga Chines investors, na inin-troduce ng
mayutak naming boss, para itapon ipagkatiwala nila ang kaban kabang yaman nila sa lugar na ito.

Brief info:

Ang RaS AL khAimah ay isa sa mga emirates, sampu ng Dubai, na bumubuo sa United Arab Emirates (UAE).

Ras al KhaimahKasalukuyan itong pinapayaman ng pamahalaan ng RAK sa pamamagitan ng pang-iimbita ng mga foreign investors.
Nilalayon nilang tumulad sa Dubai na may man made islandssssss (Palm Jumeirah, Palm Dubai, Palm Deira), aktibong turismo at bilyong dolyar.
Maliban sa naligaw kami kahapon dahil puro disyerto (na may kaakit akit na malagintong sand dunes) eh masarap ang hinandang pagkain sa hotel (Al Hamra) na pinagganapan ng conference.

Sa aming paglalakbay, nagulat ako ng inabot sa akin ng boss kong si Jenny ang ilang pirasong papel at pen.

“Ano ‘to?” wika ko.

“Shusch lai mah! Kow lsiufn. Shing Ching Ping!!!!” sagot niya.

Jowk.

Sabi niya tulungan ko siyang gumawa ng tanong para sa Q&A portion ng Conf. Napailing na lang ako kasi nga naiinis na ‘ko. Hindi mawala sa kanya ang pagiging hindi organisado. Hindi man niya lang ito nabanggit kahapon sa meeting samantalang buong araw kaming magkasama. Di bale na, kako, tatlong araw na lang naman ako dito sa kompanyang ito at lilipat na ko. Konting tiis.

So sige, sulat naman ako ng tanong. Sulat dito, edit doon. Kapag hindi maganda sa pandinig i-cross out agad.
Opo, mahina sila sa spelling. Pero, alam nila kung paano at ano ang itatanong. Kumbaga may ideya na, tinulungan ko na lang sa pag-reconstruct ng sentences/questions at nag-suggest na lang din ako ng pandagdag panggulong tanong.

Bago kami tuluyang bumaba sa Chev ni boss, ok na ang lahat. Hanggang sa makarating kami ng RAK.
Pagkakita sa akin ni pagkagwapong gwapong CEO, (kamukha niya si Daniel Henney. please see pic below), nilapitan niya ‘ko at tumitig sa aking mga mata…Gwapoooo eh inutusan nya yung isa naming staff na i-interpret yung sinasabi niya sa akin (ang alam niya lang sabihin ay OK at very good). Kamukat mukat ako ang inuutusan niyang maging reporter sa halip na yung isa naming staff. Hala! Sabi ko , habang nakatitig sa mapupungay at singkit niyang mata at kahit hindi niya naiintindihan ang English ko,

“Sir, this is impossible! This is ridiculous! I wasn’t informed about this and I will not embarrassed myself by asking these damn questions!”

“In short, mukha mo! Kumag ka, kahit gwapo ka, pingasan ko yang mukha mo eh! Tantanan mo ko kundi ipu-pukpok ko ‘yung mic sa ulo mo.”

In the end nakita ko na lang sarili kong hawak ang mikropono at nakaharap sa camera. Grrr. Wika nga ng mga panang taxi driver dito sa dubai

‘ WHAT TO DO?????!!!!’

Dalawang oras ang pagpunta sa RAK mula Dubai, at maghapon kaming nag-stay para i-cover yung conf.
Buong araw sumakit ang ulo ko. Hindi ko nadala yung gamot sa migraine ko. Dusaaaaaaaa.

Matapos ang lahat lahat, naging positibo naman ang reaksyon ng mga interviewees, ng tech crew, ng MManager at ng CEO sa ginawa kong kabalbalan trabaho.

Instant media rep cum reporter ang lola niyo. aw!

Somehow, it made me realize na I enjoyed having my face in the front of the camera. I found out I can do it without trembling hands and shaky voice. I feel more confident. Kaya ko pala. Kaya ko naman pala.

Before, I really prefer mga prod asst at tech staff tasks kasi ayaw/allergic nga ako sa camera pero ngayong nabigyan ako ng pagkakataon (break kuno), naisip ko, uh… not so bad… karirin ko kaya? Pano mangyayari yun? Gwahehe. eh anim na araw na lang, sa newspaper/magazine na ko. Weeeeeee!!! Walang camera. Meron dun, pressure, pressure, pressure. Although hindi naman pure writing work ko dun, editorial asst kasi yung position which demands admin support at manaka-nakang coordination at writing skills.

Pero dahil nga sa ang dakilang plano ko ay ang mga sumusunod:

1. maging nobelista (libreng mangarap)
2. maging screenwriter (super duper libreng mangarap)
3. mag may ari ng isang TV station… (yebah!)

(baka magkaroon TV appearances pa rin ako kaya dapat may training. naks!)

Plans which are a leeway to spread the good news. For God’s glory.
Mga planong kailangan pa ng approval ng nasa Itaas.

Maraming maraming maraming bagay pa kong kailangan matutunan, kailangang malaman, kailangang baguhin.
Pero ngayon, I pray God would bless me with a teachable heart and the right attitude.

***

Kahapon, nagkaroon ng hindi magandang pangyayari sa office nila Chris.
Umere ang French version TVC sa buong Middle east at nasayang ang $135K.

Isang fatal na pagkamamali na nagbunsod sa boss niyang i-threaten siya na tatanggalin sa work.

I really want to thank God how good He really is for intervening in this situation.Naayos ang di pagkakaunawaan, although malaki yung damage. Pero it seems it wasn’t Chris’ fault at all. ’twas his boss’.

Nais kong i-quote ang sinabi ni Chris ukol sa pangyayari, ‘kapag naisip mong maari talagang mawala ang lahat sa ‘yo sa isang iglap, trabaho, mga minamahal sa buhay, mga bagay na pinundar at pinaghirapan mo, may Diyos naman na may kontrol sa lahat ng bagay na pwede mong sandalan. Magbabago ang pananaw mo sa lahat ng bagay.’

I cannot agree more.

***

Mga photos ng event kahapon:

Arabo at Chino.

Mga Big Boss ko

 

 

 

 

 

 

 

 

Seryosohan na

h1

Trillanes and 50 Journalists arrested in another failed Mutiny

29 November 2007

“MANILA, Philippines — (UPDATE 3) More than 50 journalists who covered the takeover of the Manila Peninsula hotel were taken into custody, many of them in handcuffs, by police following the arrest of Senator Antonio Trillanes IV and Brigadier General Danilo Lim and other renegade soldiers early Thursday evening.”

News Crew from both the country’s leading networks, ABC-CBN and GMA, were handcuffed and went under police custody. They, with other 50 more journalists, are sent to NCR Office in Bicutan for interrogation.

***

Let every person be subject to the governing authorities.

For there is no authority except by God’s appointment, and the authorities that exist have been instituted by God.

So the person who resists such authority resists the ordinance of God, and those who resist will incur judgment (for rulers cause no fear for good conduct but for bad).

Do you desire not to fear authority?

Do good and you will receive its commendation, for it is God’s servant for your good.

But if you do wrong, be in fear, for it does not bear the sword in vain.

It is God’s servant to administer retribution on the wrongdoer.

Therefore it is necessary to be in subjection, not only because of the wrath of the authorities but also because of your conscience.

Romans 13:1-5

***

Have these people gone beyond borders?

Are they acts justified by their cause?

Is it really freedom of expression?

Is it really for Filipinos?

Is it really for the nation?

***

“When the righteous are in authority, the people rejoice: but when the wicked beareth rule, the people mourn.” Proverbs 29:2.

 

h1

My Dave

24 November 2007

A dear friend/co- blogger of mine Az tagged me once more. Theme? Love.

Instructions:

A blog post about your better half (boyfriend/girlfriend, husband/wife, fiance). Just include the following in your blog post: 1. First name: if he doesn’t like her name plastered all over the internet, a pet name will do.
2. How and where did you meet?
3. Characteristics
4. Your plans 20 to 30 years from now

 

First Name/s: Dave, Chris, Christian Dave, Pre, Mahal
Nag-meet? Hmmn…
bitoy na bitoy.. hehe

From Bulacan, my family and I finally decided to live in Taguig for good at agiwan naman ang hindi nagagamit na bahay. Moving house also meant moving church. Sa bagong church ko nakilala si Dave. Kasama ko na siya sa for one year sa Young People’s ministry at tinatawag ko pa nga siyang Kuya. Haha  Imagine niyo yung lalaking tinatawag kong Kuya at hindi pumapansin sa ‘kin eh may nililihim na pagtatangi. Makalipas ang isang taon naming pagbabatian ng Kuya at Ate eh inalok niya ako ng Dunkin’ Donut nung on the way kami sa isang fellowship-sportfest. Dun na.

An excerpt of my testimonial, so parang inen-capsulate na nito yung essence ng first paragraph.

“Kuya ko nung una, actually hindi ko alam kung anong pwedeng itawag sa kaniya.Pambihira! Napakasuplado Noong pinansin niya kong kumakain ng doughnut dun na nagsimula! Nakakatawa nman pagkain pa talaga! Tapos naging close friend, naging confidant… Tapos nag-telebabaran hanggang mga alastres ng madaling araw-nagtatanungan kung anong paboritong kulay, pagkain, gawin, pag-usapan… Masasayang mga laro ng table tennis… Mga panakaw na holding hands… Natatandan mo pa ba? Noon..Nagtataka ka kung bakit may mga taong kahit gaano katagal magkahawak- kamay. Hindi pa rin sila nagsasawa na para bang may nakakayamot na magic sa paghahawak kamay ngayon marahil hindi na ito nakakayamot. Alam na nating dalawa kung bakit.. Naramdaman na nating dalawa kung bakit…”

Unique attributes:

God fearing man

May malufet na sense of humour

Creative (see pics)

gawa niya

Ice’s Critic and admirer

Film lover

Instrumentalist…

Passionate – sa craft niya, sa music (he can play oh so well), sa work niya (G.A.), kay God, sa pagluluto, sa arts, sa film, sa ministry, sa pagtulong, sa pakikinig, sa pagpapatawa

Malambot na kamay *wink*

Sobrang sarap kausap

Mahusay, napakahusay na artist

Keen observant

May manaka-nakang ka-weirduhan

Ang lufet mag-mimic ng sound eg tunog ng hayop, saxophone at spray paint

Masarap yakapin parang bear

bear family

 

Man of wisdom

Man of word

Masarap pindutin ang ilong! Haha!

Opinionated

 

Lovely voice…

Plans after 20-30 years

I cannot see myself marrying other man aside from him.

God willing, after 6 years of lovingly waiting, we’ll exchange vows in the church where we first met. To add more, we’ll continue to live our lives for God. Dedicating ourselves sa ministry/ies. I hope and pray, we will be much more in love with God and with each other each passing day.

Sabi nga ng isang nanay sa isang shower party na napuntahan ko kamailan lang:

Marriage is not only the unity of two people so much in love with each other. It’s a love triangle. Man, woman and God. If marriage is only for these two, who’ll hold if one falls apart? But with God above the triangular connection, He’ll pull back the one who’s going to fall and make everything perfect again.

Other plans, God willing a cool three-storey house with library, music room, and home theatre. And an attic also! A home filled with so much love, and adorable children (3: Maia, Micah and Nathanael) roaming from room to room littering all over the place while Dave and I laugh till we drop of how riotous and hilarious our family is.

…End…

forever

” Let’s stay in love with the Lord through the years…
till we breathe our last…
till the next lifetime with Him…
until the fulfillment of His promise…Thanks for being my no.1 critic… and the same time morale booster. I will take hold of your promises… and I want you to know that I trust you.. and love you so much because your one of God’s gifts to me… thank you for all the food that you cook (wahahahaha!!!) and all the love that you give and all the sacrifices you’ve made…love you!”

I’m tagging Rhapsody, Idomatrix, Kiko, Ate Kengks, Lenggai, Kuro, Enmely, Jhongvenz at ang mga nagnanais na sumagot ng tag na ito.

h1

I always look forward to the day that I will finally say…

1 November 2007

Sa Dubai, ang magkaroon ng sariling sasakyan ay hindi luxury kundi necessity. Kung isa kang commuter (at nanirahan o naninirahan sa Dubai) na gaya ko, naranasan mo na marahui ang isa sa mga sumusunod:

 

a. Maging biktima ng mass genocide

 

Umagang umaga, kaliligo mo pa lang at fresh na fresh ka pa. Pati ang hanging sinisinghot singhot mo ay malamig at tunay na nakagiginhawa ng pakiramdam. Dahil hindi naman rampant ang pollution sa Dubai, hindi mo na aabalahing kunin ang panyo sa iyong bulsa na may burda pang letter L na gawa ng iyong nanay upang hindi ito nenokin ng kasama mo sa bahay. Sumakay ka nasa bus na trenta minutos mong hinintay. Biglang bigla, akala mo umatake na ang biological weapon na matagal ng isinekreto ng mga iranyan. Nakita mo ang sarili mong hindi makahinga sa anghit ng mga bagong sakay na pana at patan na classified sa dalawang uri: a.) anghit na mala-sibuyas at b.) anghit na mala-bayabas. Actually, pareho namang nakasusulasok ang amoy niyon. Makalipas ang ilang Segundo, natagpuan mo na lang sarili mong bad trip ,masuka-suka at gustong pumatay ng tao.

 

b. Tubuan ng ugat

 

Nabanggit ko na ba na isang dekada bago ka makasakay ng bus?

Isa sa mga bagay na namiss ko sa Pinas ay ang tricycle at jeep. Hindi naman sa nangulila ako sa sensasyon ng pag-ugoy ng tricycle kapag dumadaan sa humps o ang pakikipagrambulan ko sa Guadalupe para makasakay ako ng jeep papuntang Pateros. Namiss ko ang pagiging accessible (somehow…most of the time) ng mga sasakyang nabanggit ko. (Pwera na nga lang kung maulan at bumabaha na.) Dito kasi, may schedule ang bus. Yung ibang bus, every after 10 minutes. Yung iba 30 minutes. Madalas sa kanila every after 10 centuries.

 

c. Inhumane Treatment

 

Pagkatapos mong maghintay ng habambuhay, dumating din sa wakas ang mga tinamaan ng magaling na bus. Pagtapat nito sa bus stop kung saan ka naghihintay with your 2.5-inch heels, bubukas ang pintuan ng bus at magmamadali ka ng makapasok. Kala mo sinwerte ka na hanggang sa sabihan ka ng driver nito ng:

 

“Sorry. No more seats.” Sabay sara ng bus door at hindi ka na hahayaan nitong maka-recover.

 

Sa madaling sabi, maghihintay ka uli ng panibagong lifetime.

 

d. Makakakilala ng mga kapwa pinoy

 

Heto ang pinaka-exciting na part ng paghihintay ng bus. Marami-rami na rin akong nakilalang mga “Kabayan” dito sa Dubai. Marami sa kanila makukulay talaga ang buhay.

Samu’t saring personality: tahimik, pakialamera, kumag, maabilidad, babaero, mahilig mam-boys, mahilig gumimik, Muslim, Kristyano, INC, mabilis magsalita, mabagal maglakad, mahilig mang-irap, mapang mata, mapagkumbaba, mahilig sa pinoy, mahilig sa arabo, talsik laway, bibo, mayabang, mahiyain, confident, overconfident at marami sa kanila mahilig magtanong kung saan ako nakatira sa Pinas. Gwahehehe.

 

Yung pinaka-hate ko lang talaga sa mga nakilala kong kapwa Pinoy eh yung tipong ikinakatwang Pinoy siya. Tapos, tatanungin mo lang tungkol sa lugar, iirapan ka at titignan ng matalim. Para bang sinasabing, ‘Huwag mo akong kakausapin, kundi dudutdutin ko mata mo!’ Ang totoo, yung ibang naging kaibigan ko na sa paghihintay ng bus, kinuwento sa aking naranasan na rin nila makalamuha ang mga kagaya ng hunyangong ito.

 

At lastly, ang pinakamagandang pwedeng mangyari sa iyo kapag naghihintay ka ng bus ay ang ma-convince mo ang sarili mong maglakad na lang.

 

Not so bad. At least for me.

 

Kasi kung hindi ako nagmasipag nung isang araw na maglakad, hindi ko mapupulot ang cute na cute na digicam na ito.

pulot lang ito

Gwahehehehehe..

 

PS. Sabi ni Lord, don’t covet. Kaya naman nag-email na ako sa isang sikat na newspaper publication dito sa Dubai, UAE upang i-publish na nila ang napulot kong digicam.

 

PS.2

Nung isang araw lang, habang nag-gogrocery ako, ang ini-ingat ingatan kong 80dirhams (900phpesos) ay naiwala ko.

well, buhay nga naman oo!